lista-zakupuff bloguje...

kiedyś w takich chwilach rodzinnych słabych nie wyobraziłabym sobie tego, dziś Błażej i ja u Piotrka, który zamieszkał sam, pracuje i widać, że szczęśliwy jest sytuacją, w której radzi sobie, myśli, rozwija się i dyskutuje. Zastaję ich - ja z kebabem wpół dojedzonym, zdyszana, zasmucona rozstaniem, kolejnym takim kiedy boję się, że następny dzień może zmienić wszystko - oni po dyskusji, w której starszy uświadamia młodszemu, że ekonomię obok rozwijania muzycznych pasji studiować warto. A potem obaj mają dodatkowe pomysły, które być może mi mogłyby coś ułatwić, i o nic nie pytają, kombinują, tak jak mi czasem zdarza się kombinować na ich rzecz, nasze jakieś podziemne podskórne braterstwo dusz i te smutarskie oczy zwracane co i raz to jeden na drugiego mówią wszystko. Potem u mnie odpalamy z Błażejem adapter i przeglądamy stare winylowe płyty, które przejęłam w swoim czasie, a w których znajdujemy i pieśni z Częstochowy i koncert Queen z zamierzchłych lat, tajemniczą okładkę bez płyty pt. "Taneczne rytmy" z radosną traktor-girl w roli głównej, Alicję w krainie czarów, Beethovena, Okudżawę, Joe Dassine'a, nie wiem dlaczego oboje pamiętamy przedziwny mały krążek pt Balanga.

Chyba przegięłam, czat na facebooku wskazuje zero użytkowników, czyli kompletnie się zapomniałam. Piątek szalony, sChłodzony, dzięki dla Redaktora za zaproszenie i za piękny letni wieczór, jaki powstał z okazji urodzin, szalona pozytywna sobota, za co pokłony dla Gospodarzy, Najbardziej jeszcze - oprócz litanii imiennej i konkursów na najciekawszą anegdotę z czasów studiów, Papa Densu i nadnarratora Jaśka, Genka "stolat". Stolat nam, i liście - niech nam  tak nie zdycha.

Towar deficytowy, a jest takie miejsce gdzie okazuje się potrzebny, jak to opisać, jak o tym napisać, chyba dla mężczyzny to najboleśniejsza rzecz, kiedy musi damską koszulę na siebie włożyć, taką różową, nawet w kwiatki, a musi bo operacja, bo po operacji. 3 piętro centrum onkologii to leczenie układu moczowego, bolesne, bolesny widok panów w sile wieku, którzy zmuszeni do przywdziania takiego stroju, smutni są dodatkowo, gdzieś tam myślisz, że czują się upokorzeni, a kiedy indziej uśmiechasz się do tych, którzy z nutką uśmiechu snują sie po korytarzu, Ci, którzy już po swojej golgocie są. Z woreczkiem w dłoni, w sukienkach, bezbronni. W takch miejscach zawsze mnie ujmuje pielęgniarski zawód, dziarska taka kobitka do taty zagląda i przejaranym głosem śpiewa - no  jak tam kochanie. Tat zażenowany, ale widzę, że od razu mu lepiej, że od razu w tej kobiecej twardości, zgodzie, że taki lajf i jakiejś obietnicy bezpieczeństwa, niech już będzie tym głosem z knajpy ono obiecane, odnajduje. Na Nowowiejskiej zabijała mnie sprzątaczka o błękitnym spojrzeniu. W tym szaleńczym, nie chcę używać tego słowa, ale oddaje wiele, również stan naszej służby zdrowia na tym polu, to była piękna postać, nie wiem czy to szczęśliwe spojrzenie brało się z jej obserwacji miejsca w którym pracowała, stąd że wiedziała, że szczęsciem jest po prostu żyć bez obciązeń, które oglądała na co dzień. Nie wiem, zapamiętam promienny uśmiech znad pucowanych schodów. W CO wszędzie ogłoszenia o perukach i te nawołujące do krwi oddawania.  Jaki tchórz we mnie siedzi, jakie wielkie lenistwo, że od razu nie pędzę oddać. Powinnam, tak, zrobię to jutro, pojutrze. I tak jutro, pojutrze myśli się.
W domu zimno, w domu chaos, wzajemne wyrzuty, ja wariatka, nie umiem mówić co mnie boli, czego nie lubię, z czym się męczę, nie umiem też tych rzeczy, o które pretensje są z drugiej strony, kumuluję zbieram, a potem wypierdalam w kosmos ekstremalnie, bardzo źle i bardzo nieładnie wypierdalam, no i ekstremalna jazda jest. Umawiamy się, że się postaramy, że powalczymy, ale nie wiem, no nie wiem, dawno tak bardzo nie wiedziałam jak dziś. Osobiście tak napierdalam, smutno napierdalam, no ale blog od tego też, dawniej tak bywało, że się tak pisało, że się tak rzygało, zatem tradycję pielęgnuję niniejszym. Ale jeśli przesadzam to dajcie znak. Ciekawam jak ori tajemności, czy o krok jest od miłości?

- usłyszałam.

Nie zrobiliśmy tego. Ani wtedy, ani jeszcze.

Uruchomilam wszystkie mechanizmy obronne. Jakos działają, na bledach wielu jednak się ucze. Ale pociag do panow mrocznych i niebezpiecznych tkwi we mnie gdzies gleboko. I wyszedl, choc myślałam już, ze może zniknął. Ha ha ha!

A ten taki piekny jest i taki mroczny, i taki interesujący, i taki bardzo zonaty. I jeszcze ma jedna rzecz, której potwornie się boje, ale o niej nie wolno.

Zona oczywiście go nie rozumie i wcale ze soba nie spia. Research wykonałam i zdaje się, ze troche tak jest. No ale zona to zona, żonatych nie tykam.

Wiec na razie się trzymam.

Na razie on dzwoni. Na razie uśmiecham się tylko, gdy mowi, ze pojawi się za jakis czas, z papierem rozwodowym i gdy te rzecz przewalczy. A wtedy już zostanie.

Na razie nie wierze. Mechanizmy działają, jest dobrze.

Ale wlazł mi w glowe skubany straszliwie. A przeciez nic takiego się nie zdarzylo.

A co u was?  

a kolejne za rok
dużo ostatnio oglądania za siebie, szukania w archiwum ach jakie kiedyś to